تولد

دنیا روال عادی و روزمره خودش را طی میکرد تا اینکه آخرین روزهای اولین ماه از دومین فصل سال رسید،انگار تغییری در دنیا قرار بود رخ دهد، آری وقتش رسیده بود که در گرماگرم تابستان خداوند گرمایی مضاعف به دنیایش بدهد، همه گوش به زنگ بودند،آری انتظار به سر آمد

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دختر کوچک تازه متولد شده پس از نخستین نفس شروع به گریه میکند، انگار خودش هم دارد اشک شوق میریزد، کسی چه میداند شاید او خبر دارد که قرار است سالیان سال مرهم و محرم دل بندگان خدا باشد و نور چشم و سوگلی خانواده اش باشد

دخترک کم کم بزرگ میشود و قد میکشد و راه و رسم زندگی را توسط معلمی چون روزگار می آموزد و میفهمد که تنها راه صحیح زندگی، نیکی و خیرخواهی است، بقول حافظ :

برین رواق زبرجد نوشته اند به زر / که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

حالا دیگر آن دختر برای خودش خانمی شده و دارد معنای زندگی و عشق را به همسر و برادر و خانواده اش می آموزد و به همه یاد میدهد که همانند اسمش خودش هم معنای واقعی هستی و شوق به زندگی و محبت و خیرخواهی است

هستی جان آبجی عزیزم امیدوارم این متن ضعیف رو به عنوان کادوی خیلی خیلی کوچک و ناقابل ازم قبول کنی

برگ سبزی است تحفه درویش / چه کند بینوا ندارد بیش

و ببخشيد که نامرد بودم و نتونستم برادری خودم رو ثابت کنم ولی باور کن از ته دل دوستت دارم، واقعا بابت کوتاهی هایی که در حقت کردم شرمندتم و ازت عذرخواهی میکنم و امیدوارم ببخشی من رو

دوست دارم، تولدت مبارک انشاالله هزار سال با عزت و آبرو و دل خوش زندگی کنی تولدت مبارک عزیزم

سخن سرا...